saya suka pandang awak sebenarnya. 

time tengah makan kat dm, saya akan curi-curi pandang awak makan.

masa awak beli air, saya akan pandang awak.

even awak pergi basuh tangan lepas makan pun, saya tetap akan pandang awak sampai lah awak datang kat meja semula.

saya suka.

lepas makan, saya hantar awak balik.

kolej awak tinggi, atas bukit.

bagi awak, saya mungkin balik kolej saya terus.

tapi sebenarnya tak, saya akan tunggu kat tangga tu,

sampai saya nampak awak lalu kat tangga kolej awak,

baru saya akan turun, balik kolej saya.

saya malu awak tahu saya suka pandang awak.

masa awak tunggu saya depan kolej awak, saya sentiasa lambat.

saya lambat sebab saya memang nak awak tunggu, sebab saya boleh pandang awak dari jauh.

tapi kadang-kadang ada jugak saya tersampai awal, saya tunggu awak, 

dan saya dapat pandang awak datang kat saya.

hari rabu, kelas saya bawah kelas awak.

saya akan pilih tempat duduk belakang supaya saya dapat pandang awak masa awak turun tangga

walaupun jauh, tapi saya tetap dapat pandang awak.

awak tak tahu saya pandang awak.

tapi sekarang,
saya dah tak dapat pandang awak lagi.
tak dapat tengok awak makan,
tak dapat tengok awak selamat sampai bilik awak,
tak dapat tengok awak dari kelas saya.
awak dah jauh dari mata saya, sangat-sangat jauh sebenarnya.
tapi,
walau sejauh mana pun awak,
dalam hati saya tetap ada awak.
dalam kepala saya tetap ada awak,
dari hati dan kepala lah, saya masih dapat nampak awak.

saya mungkin tak tunjuk yang saya suka pandang awak, tu sebenarnya sebab saya malu.

saya bukanlah seorang yang sempurna untuk awak. tapi awak cukup sempurna bagi saya.

terima kasih nurul affiqa binti zairon.